Kirpinin düz sözü - Hikmət Ziyanın təmsilləri

Yazıçı Ədəbiyyat Portalı unudulmaz təmsil ustası, şair-tərcüməçi Hikmət Ziyanın təmsillərini təqdim edir.

AĞILLI QARIŞQA

Bala dovşana dedi anası:

- Gəl, kömək elə mənə, qadası!

Görürsən işim başımdan aşır.

Sən də buğdanı yuvaya daşı.

- Mən oynamağa gedirəm axı!

Deyib boz dovşan qaçdı aşağı.

Gördü yamacda kiçik qarışqa

Kələm daşıyır öz yuvasına.

Dedi: - Balaca, işləmə bunca!

Gəl, oynayaq biz yamac boyunca.

Qarışqa dedi: - Sonra oynaram,

Mənə bu işi tapşırıb anam.

KİRPİNİN DÜZ SÖZÜ

Durub qış yuxusundan,

Xeyli gərnəşdi Ayı.

Dedi: – Bal yeyəm gərək

Mən bütün yazı, yayı. –

Çıxdı mağarasından,

Gəzdi meşə boyunca…

Pətək tapa bilmədi,

O, bal yeyə doyunca.

Birdən rast gəldi Qurda:

– Nə gəzirsən, de burda?

– Heç soruşma, – dedi Qurd. –

Bu səhər yavaş-yavaş

Sürüyə yan alırdım,

Qovdu məni Alabaş.

Elə həmin andaca

Tülkü çıxdı böyürdən:

– Bu gün hinə girəndə

Az qaldı tutulum mən.

– Eyib olsun! – söylədi

Bu an Kirpi qıraqdan. –

Qulaq asıram sizə

Durub burda bayaqdan.

Elə boy-buxunla siz

Sevsəydiniz zəhməti,

Bir qarın yemək üçün

Gəzməzdiniz xəlvəti.

TISBAĞA VƏ DOVŞAN

Bir tısbağa dovşana 

Söylədi yana-yana: 

- Sən nə yaman qaçırsan? 

Lap elə bil uçursan! 

Gəl dost olaq bu gündən, 

Mənə də öyrət bunu. 

İnan ki, təriflərəm 

Səni ömrüm uzunu. 

Dovşan dedi: - Əzizim, 

Bu xəyala düşmə sən! 

Bu addımla, yerişlə 

Məyər qaça bilərsən?! 

İnad etdi tısbağa: 

- Yox, mən də qaçacağam, 

Öyrətmirsən, öyrətmə. 

Lap quştək uçacağam, - 

Deyə o, bir tərəfdən 

Üzüaşağı endi. 

- Qaçma, yavaş! - söyləyib, 

Dovşan xeyli deyindi. 

Amma sözə baxmayıb 

Tısbağa yumbalandı. 

Dəyib daşa, kəsəyə 

Bir anda parçalandı. 

Dovşan vurdu dizinə: 

“Sənə demədim yavaş?! 

Hər kəsin öz yerişi 

Var, a tısbağa qardaş!”

KƏRGƏDAN VƏ QARIŞQA

Uzunuyla eni bir,

Başıyla bədəni bir

Kərgədan tutulmuşdu

Tənbəllik azarına.

Süstlük,

Məstlik

hopmuşdu

Ömrünə, güzarına.

Boş-bikar əsnəməkdən

Çuval olmuşdu ağzı.

Günün beşdə dördünü

Yeyib-yatırdı azı.

Yerdə qalan vaxtını

Ya göldə keçirirdi,

Çimib çıxır, meşədə,

Ya çöldə keçirirdi.

Daş üstünə bircə daş

Qoymaqla yoxdu işi,

Onu piy dağarına

Döndərdi bu vərdişi...

AYI SADƏLÖVHLÜYÜ

Qalın, yaşıl bir meşədə illər uzunu

Çox sadəlövһ tanıtmışdı Ayı özünü.

Guya onu ələ sala bilərdi һər kəs,

Barmağına dolayaraq, gülərdi һər kəs,

Guya uşaq ürəkliydi, qərəzsiz idi,

Hər kələkdən, һər һiylədən xəbərsiz idi.

Ya meşədə gəzən yerdə, ya mağarada,

Guya onu aldadardı һətta çağa da.

 ...Ancaq bilmək olmurdu ki, bu necə sirdi? —

Armudun ən yaxşısını dərib yeyərdi.

Şirə çəkən arılarda һal qalmamışdı,

Oyuqdakı pətəklərdə bal qalmamışdı. —

Kim də ona bir söz desə, dinməz — yatardı,

«Sadəlövһlük» bax bu yerdə dada çatardı:

— Yonulmayıb — deyərdilər — özü də danmır,

Qərəz ilə eləmir ki, Ayıdır, qanmır...

Tural Adışirinin təqdimatında..