Elçin Məhərrəm: Qağayılar üçün..

Yazıçı Ədəbiyyat Portalı Elçin Məhərrəmin yeni şeirlərini təqdim edir.

Qağayılar üçün elegiya

Dünənki davadan sonra

atamın əl uzatmadığı

süfrədəki çörəyin

artığı ilə gəlmişəm

görüşünə...

Qağayı, sənin də atan dalaşanda

axıra kimi yemir çörəyi?

Bir tikə çörəyə

sat özünlə

barışmağın

reseptini mənə.

Qırıntıları yosuna düzüb

as sevgilinin

gümüş boynundan.

Qağayı, sənin də ən ucuz hədiyyədən

sonra başlayır xəyanətin?

Qanadlarından bir tük

qoparsam, hansı dildə

söyərsən mənim goruma?

Mən insanam!

Bacarsan,

keç günahımdan.

Dimdiyinin sarısını

bir ömür səcdəgah

edim, küt xəncərimi orada

itiləyərək.

Səcdə, üsyan,

yenidən səcdə,

yenidən üsyan...

Qağayı, sənin də ölülərin

keçir "Sirat" körpüsündən

qan-tər içində?

Atalardan eybi yox

Saat yekəyanbızlı,

piyli arvadlar

kimi ləngər vurur

ömrün

xarabalıqlarında.

Sığırçınları eşidən

qulağımı kəsib

poçtla göndərmişəm

yüz ilin

abırsız qadınına,

məlum

rəssamsayağıtək.

Gün-atamın dərmanlarına

laqeyd olmaq günüdür.

Dərmanlara

laqeyd olmadığım

vaxtı dörd yox,

səkkiz gözlə pusuram

hörümçək kimi

öz torumda.

Özünü

söyən insana

Allah da qibtə edir,

zənnimcə.

Mən süddən kəsiləndən

unutmuşam Allahı.

Və o gündən

tıxanıb ağzıma

söyüşlərin

qatları

(yağlı, duzlu, duru, quru).

Bağışlayın...

Saatlar, sığırçınlar,

analar, Allahlar

bağışlasın bizi...

atalardan eybi yox...

Güzgüləri dindirin!

Etiraf elədim:

bu gün güzgüdə

məni söyən adama

necə əclaf olduğumu.

Həmin güzgü,

həmin adam

mırıldadı çürük

dişləri ilə,

quduz köpək kimi.

Və uğursuz filmin

uğursuz mənfi qəhrəmanıtək

hırıldadı gözlərini,

pencəyimin

döş cibindəki

dəsmala zilləyərək.

Yüz ilin kirini,

yüz ilin

soyuqdəyməsini

çıxartdı

canından tərləyərək

həmin güzgü.

Bəzən də xırıldamaq istəyirsən,

bir ovuc

şüşə qırığını udaraq.

Xırıltı-ölümün sirenasıdır,

- dedi güzgünü dindirən adam...