Çöpü də ikiyə bölmərəm daha - Söhrab Tahirin şeirləri

4 may - Xalq şairi Söhrab Tahirin anım günüdür.

Yazıçı Ədəbiyyat Portalı Söhrab Tahirin şeirlərini təqdim edir.

Çöpü də ikiyə bölmərəm daha

Dərdi dərd olmuşdu elin də mənə,
Ağladım bir naşı güləndə mənə,
Heç kəs ağlamasın öləndə mənə,
Mən heç vaxt, heç zaman ölmərəm daha.

Azad qardaşım var onunla xoşam,
Mən gərək sahili sahilə qoşam,
İki bölünməkdən elə qorxmuşam,
Çöpü də ikiyə bölmərəm daha.

Dənizlər dəryalar mənə dayazdır,
Ən dərin bir çay var o da Arazdır,
Mənə görüş verin Azadlıq azdır,
Görüşsəm ayrılmaq bilmərəm daha.

Mənim səadətim hardasa bitdi,
O hasad gəlmişdi, hasad da getdi,
Mənə nə etdisə səadət etdi,
Badbaxt səadətə gülmərəm daha.

Nə yaxşı sən varsan

Arzu küçəsində, istək bağında,
Sevgi nəğməsindən bir ev hörmüşəm.
Dönük ayrılığın, xoşbəxt çağımda,
Mərmər sarayını burda görmüşəm.

Heç kəs qınamasın bu sevgimizi,
Böhtanlar salmasın bu eşqi dilə.
Tale birləşdirə biləsydi bizi,
Sən elə olmazdın, mən isə belə.

Qorxamadan yanımca addımla, yeri,
De görüm, ilk eşqin itin hayanda?
Qismət də hökmünü əksinə verir,
İnsan qismətini yaşamayanda.

Gəl deyək, hər sözün deyək, düzünü,
Bilirəm, kiməsə qan uddurursan.
Nə yaxşı, unudub sən də özünü,
Mənə təkliyimi unutdurursan.

Öləndə…

Öləndə kəfənim ikiqat olsun,
Mən həm o tayınam, həm də bu tayın.
Qoy bütün dünyaya belə yayılsın,
Öləndən sonra da birlik harayım.

Öləndə kəfənim ikiqat olsun,
Ruhum o taydadır, qəbrim bu tayda.
Dözümlü xalqıma heykəl qoyulsun,
Ortadan qurumuş bir dəli çayda.

Bir gün xalqım üçün şairləşəndə,
Şair torpağıma quylanacağam.
Vətən birləşəndə,
Xalq birləşəndə,
Mən də öz qəbrimdən boylanacağam.

Ürək

Demişdi bir daha sevməyəcəyəm,
Bəs niyə bir daha səhv etdi erək.
Bu səhvin qızaran gün batımında
Məni quzu kimi mələtdi ürək.

Necə də ağırdır bu sevgi-sovqat,
haraya çapırsan, ey yəhərsiz at,
Məni kitab kimi büküb ikiqat
Səhifə-səhifə seyrəltdi ürək.

Tap onu, tap onu mehriban falçı,
Nədir dağ sinəmi yaxan bu sacı,
O bir nağıl oldu, mən bir nağılçı,
Danışıb hamını kövrəltdi ürək.

Ona öyüd verdim, sözümü kəsdi,
Bu mənə birinci, sonuncu dərsdir,
Dedim ki, dünyadan yapışaq, bəsdir,
Başıma dünyanı hərlətdi ürək.

Yandı özü yanmış dünya halıma,
Düşdü sınıq səslər ömür valıma,
Bulud gözlərini sıxdı yoluma,
Mənə ağlamağı öyrətdi ürək.

Ucalıq yolunu sevgidə gördü,
Axdı gözlərimə Füzuli dərdi,
Hər şeyi sevgiyə sədəqə verdi,
gözünü dünyaya bərəltdi ürək.

Tural Adışirinin təqdimatında..