Mənim ki ürəyim eşq sənədidi - Ruslan Dostəlinin şeirləri

Yazıçı Ədəbiyyat Portalı Ruslan Dostəlinin şeirlərini təqdim edir.

***
orucumu pozaram, and içərəm doyunca,
səni inandıraram bu eşqə yol boyunca.
deyirsən, sevgi nədi, oyuncaqdı, oyuncaq,
olsun, bilməlisən ki, uşaqlar üçün deyil.

barmaqlarını gətir, bir, iki, üç, dörd... sayım,
adını əzbərləyim, gündüzlər sayıqlayım.
yaxın dur, dodağına bir kəlmə pıçıldayım,
mənim deyəcəyim söz qulaqlar üçün deyil.

tərpənməyə qorxuram, bu eşq ki var canımda,
bircə addım ataram, boğularam qanımda.
bu əlləri bəs niyə saxlamışam yanımda?
ay qız, sənin saçların daraqlar üçün deyil.

mən tanrıdan nə bir din, nə ayə istəyirəm,
nə azan oxumaqçün minarə istəyirəm.
göy üzünü bir günlük kirayə istəyirəm,
sənə yazacaqlarım varaqlar üçün deyil.

* * *
Bu pulun olmayan vaxtı,
deyrəm, noola, bircə dəfə
yeyib-içəsən, deyələr
hesabı şeirnən ödə...

Ömrün-günün qara vaxtı,
şeiri bir bəyaz boya san...
Bircə səhər üzün gülə:
məktəbə gedən oğlunun
cibinə şeir qoyasan...

Yazmağa həvəsin ola,
nəyəsə yaraya şeir...
Bir ovuc küldən ötəri
özünü yandırmayasan,
basasan yaraya şeir...

Qəm eləmə, qoca şair,
hərf-hərf oxuduğun
alnınsa... yaxşı olacaq..!
Fikrimi satışa qoymuşam,
alınsa yaxşı olacaq...

* * *
səni mən tək sevməyənlər,
bilirəm, mənnən qəşəngdi.
adam var, adamdan qəşəng,
gün var ki, günnən qəşəngdi...

islandıqca baxışlar da,
aram dəyir yağışlarnan.
alnım, üzüm qırışlarnan,
saçlarım dənnən qəşəngdi...

ruhum sevgi, səsim sevgi,
quruca nəfəsim - sevgi.
kim nə deyir desin, sevgi,
imandan, dindən qəşəngdi!

səni sözə oxşatmışam,
nə cür görmüşəm, yozmuşam;
sənə bir şeir yazmışam,
incimə, səndən qəşəngdi...

* * *
Bu payız vaxtın eşqinə,
qaş-qabağınla yer süpür,
alnını qırışdır, getsin…

O buz otaqda az üşü,
göndərdiyim məktubları
yığ, topla, alışdır, getsin…

Divardakı mən deyiləm,
şəkildi də, kin saxlama,
bir söz de, danışdır, getsin…

Yenə səksəndim, ay dəli,
belə qəfildən yadıma
düşməyi… yığışdır, getsin…

***
sənin saçların tökülər,
mənim əllərim, neyləyim?
nə gəlirsən, nə ölürsən,
mən bu gülləri neyləyim?

qaçım qapını bağlayım
və hönkür-hönkür ağlayım:
bir kimsəm yox, qucaqlayım,
bəs bu qolları neyləyim?

yox, bu külək deyil əsən,
bir səs elə, kimsən, nəsən?
bilmirəm ha tərəfdəsən,
gedim? Yolları neyləyim?..

sənin saçların tökülür,
mənim əllərim, neyləyim?
nə gəldin, nə də öldün,
mən bu gülləri neyləyim?

***
bu birotaqlı evi də satdım,
bilmirəm, vuracam hara şəklini.
saçların gözünün üstünə düşüb,
bəs niyə demirsən: dara şəklimi...

nə Tanrıya açdım, nə sənə dedim:
mənimçün sevmək də bir sənət idi.
mənim ki ürəyim eşq sənədidi,
vurdum o sənədə ara şəklini.

düzəldim özümü gərək sabahdan,
endirim bu şəkil eşqimi taxtdan.
öpüb gözlərimin üstə qoymaqdan
yara eləmişəm, yara, şəklini...